نوع مطلب :عمومی و مسائل روز  ،

نوشته شده توسط:مطهره آخوندی

خشت در مورد انتخابات ناعادلانه سوالی کرده که تو این اوضاع  و  رد صلاحیت های کثیر، باید چه کرد؟ من شاید برایم موضوع انتخابات اهمیتی نداشته باشد، اما این حرکت خشت را کمی تحلیل می کنم.

خشت در وبلاگ خود با مثال هایی از زندگی روزمره در مورد حق خوری ها و واکنش های ما سخن گفته و در نهایت به موضوع انتخابات پرداخته است! و تمام عکس العمل هایی که اصلاح طلبان در این حوزه می توانند اتخاذ کنند ،بیان داشته است.

·         اول اینکه حرکتی که چندی پیش در وبلاگ ها رایج شد و مانند یه شرکت هرمی گسترده عمل کرد، بازی وبلاگی بود . که در آن یک بلاگر یک تجربه ای را می نوشت و از سایر بلاگران (معمولا 5 تن) می خواست که آنها هم بنویسند و دیگران را در این بازی شریک کنند. این گسترش 5 ، 25، 125و ..... الخ بود و شروع و پایانش دقیق مشخص نمی شد. اما این حرکت در جای خود تعاملاتی وبلاگی را نشان می داد و اینکه یک فکر تا چه میزان می توانست مورد استقبال قرار گیرد و به عنوان درگیری ذهنی بسیاری از بلاگران تبدیل شود.

با این گونه بازی ها می توان حتی در حد یک بمب گوگلی عمل کرد و یا به تولید محتوای کثیر در آن حوزه پرداخت.راه حلی که این روزها خشت عزیز در پی گرفته حاکی از این آینده نگری وی دارد.

• دوم آنکه،خانم الیزابت نوئل نئومان نظریه ای دارند با عنوان مارپیچ سکوت، که فرضیه ی اصلی این نظریه این است که : سخن گفتن راجع به موضوعات به طور عمده تحت تاثیر فضای عقیده است. رسانه است که می گوید چه عقیده ای مسلط است و شما چه عقیده ای را می توانید ابراز کنید بدون آنکه منزوی شوید. وقتی عقیده شخص با عقیده مسلط هم خوانی نداشته باشد  فرد به سکوت واداشته می شود که دلیل آن ترس از انزوا ست.

البته طبق شرایطی با حضور رسانه های آلترناتیو( رسانه های جایگزین)، می توان بر عقیده مسلط قیام کرد.

آن زمانی که خانم نئومان نظریه خود را ارائه دادند به دلیل سیطره ی رسانه ها، قدرت دوباره ای به رسانه ها بازگشت.

اما در سالهای اخیر با رشد و تکثری که در فضای مجازی  به وجود آمد در نتیجه دسترسی به منابع متعدد که بسیاری از آنها مجاری غیر رسمی هستند فزونی یافت. تنوع و تعدد منابعی به وجود آمده است. و گزینشگری مخاطب در انتخاب منابع خبری اهمیت چندانی یافته است.

با آنکه به دلیل دسترسی هم چنان محدود و چند ساعته ی تعدادی از افراد جامعه ی خود ما به اینترنت و سرعت لاک پشتی دایال آپ و سیاست های فیل ترینگ، نمی توان هنوز قدرت بزرگی به اینترنت و منابع رسانه ای اینترنتی داد اما به عنوان رسانه ی آلترناتیو در ایران به یقین می توان اینترنت را در مقام اول دانست.

حال، به نظر شما اصلاح طلبان که بسیار پیش تر از اصول گرایان قابلیت های فضای مجازی را شناختند و وارد این حوزه شدند و با عضویت در فروم ها و وبلاگ نوشتن خود را به دیگران عرضه نمودند و در جایگاه همسنگ و هم کف مردم عادی قرار گرفتند و توانستند پلی میان خود و مردم ایجاد کنند ، می توانند با این رسانه ی جایگزین بر فضای عقیده حاکم مسلط شوند و این مارپیچ سکوت را بشکانند؟

از سایر دوستان نیز خواستارم که به قلم خود بنویسند:

دکتر کاظمی  فاطمه جناب اصفهانی  معصومه شهبندی  مرجان حسینی  محمد زند کریمخانی